Wielkanocne piękno prostoty — dekoracje, które wracają co roku

-
29 marca 2016 roku, Niedziela Palmowa.

W moim domu i ogrodzie, jak co roku, pojawiły się starannie dobrane dekoracje. Wszystkie są naturalne — takie właśnie lubię najbardziej. Jest w nich coś autentycznego, spokojnego, coś, co sprawia, że przestrzeń nabiera prostoty i harmonii.

Wśród nich szczególne miejsce zajmują jajka wykonane z gałązek wierzby i derenia. Powstały kilka lat temu, a mimo upływu czasu wciąż zachwycają swoją formą. 

Patrzę na nie i mam wrażenie, że nic nie straciły ze swojego uroku — wręcz przeciwnie, jakby z każdym rokiem wyglądały jeszcze piękniej.

Najbardziej przyciąga uwagę to jedno, duże jajko, splecione z tych samych gałązek. W tym roku ustawiłam je na tle ceglanego muru. Surowa faktura cegły i delikatność naturalnych materiałów tworzą razem wyjątkowe zestawienie — proste, a zarazem bardzo wyraziste.


Lubię takie rzeczy. Raz wykonane, służą mi przez lata, wracają co sezon i za każdym razem cieszą tak samo. I może właśnie dlatego wracam do nich co roku — bo przypominają mi, że to, co proste i naturalne, ma w sobie największą wartość.

Dziękuję, że jesteście i zaglądacie tutaj, dzieląc ze mną te małe, codzienne inspiracje.

PS. Mam nadzieję, że w Wielkanoc będzie cieplej.

Pozdrawiam serdecznie, Iwona💚

Komentarze

  1. Sivka29 mar 2026, 19:24:00

    Też najbardziej podobają mi się naturalne ozdoby. Najlepiej własnoręcznie stworzone. Twoje gałązkowe są przepiękne, niepowtarzalne <3

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Choinka mimo wszystko

-
Obraz
Nadchodzące Święta Bożego Narodzenia są już drugimi, które przeżywam, wciąż zmagając się z chorobą nowotworową. Tym razem jest we mnie więcej spokoju — choć ciało nadal przypomina o wszystkim, co przeszło. Skutki chemioterapii, operacji, radioterapii oraz kolejnych wlewów Kadcyli wciąż dają o sobie znać. Są dni lepsze i gorsze, ale nauczyłam się z nimi żyć — krok po kroku, z większą uważnością na siebie. Mimo że często czuję się słaba, dziś udało mi się zrobić coś bardzo ważnego — ubrałam choinkę. Zrobiłam to tak wcześnie, bo wiem, że dzień przed Wigilią znów będę w drodze do szpitala w Zielonej Górze. To kolejny taki wyjazd, jeden z wielu na drodze, która nauczyła mnie planować wszystko inaczej niż kiedyś — z wyprzedzeniem, z pokorą i z myślą o własnych siłach. Prawdziwy, żywy świerk stanął w moim domu jak cichy znak, że święta przyjdą mimo wszystko — nawet jeśli ich przedsmak miesza się z zapachem szpitalnych korytarzy i zmęczeniem długiej drogi. Przez lata sama robiłam ś...
Czytaj więcej

2025: rok próby, miłości i siły

-
Obraz
Kilka słów o chorobie, ogrodzie i ludziach, którzy byli obok Rok 2025 zapisze się w moim życiu bardzo wyraźnie. To był czas próby – cichej, długiej i wyczerpującej. Czas, w którym życie bez pytania kazało mi zwolnić, a ja musiałam nauczyć się patrzeć na wszystko inaczej. Mój ogród… mój azyl, moja przestrzeń spokoju… chwilami nie wyglądał tak jak zawsze. Kalinę koralową zaatakowały mszyce, róże chorowały na plamistość. Patrzyłam na chore rośliny z ciężkim sercem, ale nie potrafiłam mieć do siebie pretensji. Zbyt często byłam w drodze do Zielonej Góry – na radioterapie, wlewy, kolejne badania. Zbyt często całe moje siły pochłaniało samo przetrwanie dnia. A jednak były w ogrodzie momenty, które wzruszały mnie do łez. Posadzona ukochana petunia Conchita Grande Pink odwdzięczyła się z nawiązką – zwisała długimi kaskadami jak kwiatowy wodospad, jakby chciała mi wszystko wynagrodzić. Każdego dnia patrzyłam na nią z niedowierzaniem i wdzięcznością. Podobnie było z moją ...
Czytaj więcej

🌾 Makówka z wierzby płaczącej — lekka jak koronka

-
Obraz
Wierzba płacząca ma dla mnie szczególne znaczenie — to roślina, która od zawsze przyciągała mnie swoją subtelnością i miękką linią. Jej giętkie, długie witki wydają się zapraszać do tworzenia czegoś pięknego i naturalnego. Dla mnie, ta wierzba jest jak symbol harmonii — delikatna, ale jednocześnie pełna siły, by zmieniać przestrzeń wokół siebie. Pewnego dnia, gdy z wnuczką bawiłyśmy się w ogrodzie, piłka potoczyła się w stronę wierzby, a ja, schylając się, by ją podnieść, nagle pomyślałam: "Co by było, gdybym mogła wykorzystać te cudowne gałęzie i stworzyć coś, co oddałoby ich naturalną urodę?" Tak narodził się pomysł na makówkę z wierzby płaczącej — lekką, pełną przestrzeni formę, która stała się moją wizją połączenia natury z rękodziełem. ✨ Krok 1: Koronkowa baza z drutu Zaczęłam od stworzenia delikatnej bazy z drutu, która miała stanowić szkielet całej makówki. Użyłam cienkiego drutu o grubości około 1 mm, który wygięłam w formę otwartej konstrukcji...
Czytaj więcej