Gałęziowe opowieści Iwony

Kiedy lato powoli zbliża się do końca, a dni stają się delikatnie krótsze, w mojej pracowni budzi się szczególny czas. Wtedy to, jakby z czułością, sięgam po cienki drut wiązałkowy — ledwie milimetrowy, ale wystarczająco mocny, by tworzyć z niego coś wyjątkowego. Wśród drewna gałęzi brzozy, olchy, wierzby czy winobluszczu czuję jakby były to przyjaciele, którzy czekają na mnie, gotowi do wspólnego działania. Każda z tych gałęzi, każda nitka drutu opowiada swoją historię i ma swój wyjątkowy charakter. I tak zaczyna się proces, który z roku na rok, jak najpiękniejszy taniec, przynosi nowe pantofelki — stworzone z natury, pasji i wrażliwości. Zanim zacznę, wstrzymuję na chwilę oddech. Dotykam drutu, jeszcze prostego, nieformowanego, ale pełnego możliwości. Czuję, jak czeka na moją decyzję, gotowy by przyjąć kształt, który mu nadam. Gałązki brzozy, wierzby, a czasem winobluszczu leżą obok mnie, pełne świeżości, pachnące jeszcze letnim słońcem, jakby zapraszały do wspólnej pracy...

Zdarzają się momenty, kiedy pomysł nie przychodzi z głowy, lecz z ciszy. Nie tej zwykłej, codziennej – ale głębokiej, jak poranna mgła, w której coś się ukrywa i jednocześnie odsłania. Nie planuję wtedy, nie szkicuję. Po prostu czuję, że czas coś stworzyć. Coś, co nie będzie tylko przedmiotem, ale śladem – obecności, wspomnienia, uczucia. Tak właśnie powstała suknia z brzozy – jedna z najpiękniejszych, a zarazem najtrudniejszych, jakie kiedykolwiek zrobiłam. Wszystko zaczęło się od stelaża. Zwykły drut wiązałkowy – szorstki, nieustępliwy. Formowałam go cierpliwie, centymetr po centymetrze, jakbym prowadziła rozmowę z czymś, co jeszcze nie miało kształtu, ale już miało duszę. Praca z drutem nie jest łagodna – po kilku godzinach mam dłonie brudne od rdzy, czasem pokaleczone, szorstkie od wysiłku. Ale to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie – to świadectwo, że jestem blisko tego, co tworzę. Że nie zostaję na powierzchni. Osobno powstawały kołnierz, mankiety, pas. Każdy miał swoją...

Pewnego dnia, zupełnie niewinnie, wybraliśmy się z mężem na wyprawę po śliwki węgierki. Plan był prosty: nazbierać trochę owoców, ugotować kompot, ewentualnie upiec placek i poudawać, że jesteśmy gospodarzami roku.😘 Pojechaliśmy w nasze stałe miejsce – przy bocznej drodze, gdzie śliwy rosną dziko od lat i zwykle uginają się od owoców. No, ale nie tym razem. Śliwek tyle, co kot napłakał. A te, które były, miały już lokatorów. Krzywe, robaczywe i z wyrazem twarzy typu „po mnie to już nic nie będzie”. Wkurzona, zrezygnowana, już miałam wracać, ale wtedy… zobaczyłam ją. Dzika róża. Całe krzewy, pełne czerwonych owoców! I jak to ja – zamiast smucić się nad losem śliwek, wpakowałam się w kolce z entuzjazmem godnym archeologa odkrywającego nową cywilizację.😁 Zebrałam pełen kosz owoców. Śliwek zero, ale za to miałam coś lepszego – inspirację. Bo w moim ogrodzie już czekała... suknia. Tak, dokładnie – suknia z brzozowych gałązek i drutu, konstrukcja artystyczna, która wyglądała jakby z lasu w...