Gałęziowe opowieści Iwony

To opowiadanie powstało pół żartem, pół serio – z miłości do drewna, gałęzi i tych wszystkich stworzeń, które w nich mieszkają. Czasem śmiesznie, czasem wzruszająco – jak to w życiu bywa. Wszyscy dookoła wołają: „Ooo, mistrzyni dekoracji z gałęzi nadchodzi!” – a ja tylko się uśmiecham i udaję, że tak właśnie miało być. Ale niech mnie pień brzozy trzaśnie – czasem nawet ja nie wiem, co mi z tych gałęzi wyjdzie! Weźmy takiego… krokodyla. Miał być dumny, groźny, z ogonem jak z filmu przyrodniczego. A wyszedł? Hm… no cóż. Bardziej przypominał zamyślonego jamnika po przejściach. I jeszcze tych gałęzi zabrakło! Pysk miał jakby niezdecydowany – czy chce być gadzi, czy raczej psi. Mój krokodyl idealnie nadawałby się do bajki – tylko nikt nie wiedziałby, jak się nazywa. Albo pawie. W głowie – paw królewski! Rozłożysty, dumny, jak z pałacowego ogrodu. A wyszło… coś, co przypominało miotłę w depresji. Ech, brzoza brzozą, ale z pawiami trzeba ostrożnie. Teraz zr...

Ile tych koszy już zrobiłaś? To pytanie padło któregoś letniego popołudnia. Zadała je znajoma, rozglądając się po moim ogrodzie z uśmiechem i lekkim niedowierzaniem, jakby próbowała policzyć każdy kosz wzrokiem. Przystanęła przy jednym z nich — oplecionym winobluszczem, z miękkimi kaskadami pelargonii opadającymi po bokach — i spojrzała na mnie pytająco. Nie wiem. Naprawdę — nie wiem. Było ich tak wiele, że nie potrafię zliczyć. Małych, dużych, misternych, prostych. Każdy powstawał z potrzeby chwili lub jakiegoś cichego impulsu serca. Jedne były tworzone z myślą o konkretnym miejscu w ogrodzie, inne — po prostu dlatego, że miałam wolne dłonie i pełne serce. Kosze tworzę z tego, co daje mi natura. Gałęzie brzozy, elastycznej olchy, giętkiej wierzby płaczącej, a najczęściej — z dzikiego, trochę zadziornego, ale cudownie podatnego winobluszczu. Wszystkie te rośliny znam już niemal jak starych przyjaciół — wiem, która gałązka się nada, a która woli rosnąć dalej. ...