Gałęziowe opowieści Iwony

To opowiadanie powstało pół żartem, pół serio – z miłości do drewna, gałęzi i tych wszystkich stworzeń, które w nich mieszkają. Czasem śmiesznie, czasem wzruszająco – jak to w życiu bywa. Wszyscy dookoła wołają: „Ooo, mistrzyni dekoracji z gałęzi nadchodzi!” – a ja tylko się uśmiecham i udaję, że tak właśnie miało być. Ale niech mnie pień brzozy trzaśnie – czasem nawet ja nie wiem, co mi z tych gałęzi wyjdzie! Weźmy takiego… krokodyla. Miał być dumny, groźny, z ogonem jak z filmu przyrodniczego. A wyszedł? Hm… no cóż. Bardziej przypominał zamyślonego jamnika po przejściach. I jeszcze tych gałęzi zabrakło! Pysk miał jakby niezdecydowany – czy chce być gadzi, czy raczej psi. Mój krokodyl idealnie nadawałby się do bajki – tylko nikt nie wiedziałby, jak się nazywa. Albo pawie. W głowie – paw królewski! Rozłożysty, dumny, jak z pałacowego ogrodu. A wyszło… coś, co przypominało miotłę w depresji. Ech, brzoza brzozą, ale z pawiami trzeba ostrożnie. Teraz zr...

Zdarzają się momenty, kiedy pomysł nie przychodzi z głowy, lecz z ciszy. Nie tej zwykłej, codziennej – ale głębokiej, jak poranna mgła, w której coś się ukrywa i jednocześnie odsłania. Nie planuję wtedy, nie szkicuję. Po prostu czuję, że czas coś stworzyć. Coś, co nie będzie tylko przedmiotem, ale śladem – obecności, wspomnienia, uczucia. Tak właśnie powstała suknia z brzozy – jedna z najpiękniejszych, a zarazem najtrudniejszych, jakie kiedykolwiek zrobiłam. Wszystko zaczęło się od stelaża. Zwykły drut wiązałkowy – szorstki, nieustępliwy. Formowałam go cierpliwie, centymetr po centymetrze, jakbym prowadziła rozmowę z czymś, co jeszcze nie miało kształtu, ale już miało duszę. Praca z drutem nie jest łagodna – po kilku godzinach mam dłonie brudne od rdzy, czasem pokaleczone, szorstkie od wysiłku. Ale to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie – to świadectwo, że jestem blisko tego, co tworzę. Że nie zostaję na powierzchni. Osobno powstawały kołnierz, mankiety, pas. Każdy miał swoją...