Moda z duszą - historia mojej sukni
Wieczór jakich wiele. Siedzimy z mężem na kanapie, telewizor cicho mruczy, a my bezwiednie wpatrzeni w ekran. Kolejna gala, kolejny czerwony dywan… choć tym razem – czarny. I nagle ona – gwiazda wieczoru. Zjawiskowa. Pewnym krokiem kroczy przed obiektywami aparatów w długiej, olśniewającej sukni. I wtedy – jakby mnie piorun strzelił. Pomysł pojawił się nagle, jakby znikąd, ale od razu wiedziałam, że to ten moment. „A gdyby tak… wyczarować taką suknię? Swoją. Prawdziwą. Z serca.” – przemknęło mi przez głowę. Nie wahałam się ani chwili. Zerwałam się z kanapy i pobiegłam do mojej pracowni. Za plecami usłyszałam tylko zdziwiony głos męża: — Olaboga, co się dzieje?! — Wszystko w porządku! — krzyknęłam przez ramię. — Mam wizję! (A z wizjami się nie dyskutuje.) W pracowni – jak zawsze – cisza. Mój świat. Mój azyl. Usiadłam. Zaczęłam szkicować w myślach. Z czego ją zrobić? Jak połączyć formę z naturą? Jak sprawić, żeby nie tylko wyglądała, ale też mówiła coś sobą? Z minuty na minutę, jakby kto...