Z gałązek...i z siły, której nie widać

Ależ to była praca… chyba najtrudniejsza, z jaką przyszło mi się zmierzyć do tej pory. Ten jegomość z gałęzi brzozy i winobluszczu od samego początku nie dawał za wygraną. Zanim w ogóle nabrał kształtu, powstał jego druciany stelaż – już wtedy stanowił niemałe wyzwanie. A później było tylko trudniej.

Miał wyglądać inaczej. W mojej wyobraźni był dopracowany w każdym detalu, lekki, jakby za chwilę miał ożyć. Rzeczywistość jednak napisała własny scenariusz. Dłonie odmawiały posłuszeństwa – każdy ruch, każde zgięcie palców przynosiło ból. Neuropatia nie pozwala o sobie zapomnieć nawet na moment. Czasem sama się dziwię, że wciąż potrafię nimi cokolwiek stworzyć… zwłaszcza po tym wszystkim, co już przeszły.

A jednak jest. Powstał. Może niedoskonały, może trochę nieporadny… ale mój. Wypleciony z uporu, bólu i serca. Na koniec udało mi się dodać kilka drobnych detali – żółtą muszkę, buty i kieszonkę z wierzby płaczącej. Te małe akcenty nadały mu charakteru, jakby na przekór wszystkiemu chciał się uśmiechnąć. Poprawek już nie będzie – zwyczajnie zabrakło sił.

Dziś każdy taki kawałek pracy ma dla mnie zupełnie inną wartość. Bo gdzieś pomiędzy gałązkami, bólem dłoni i chwilami zwątpienia toczy się moja codzienność… ta, w której uczę się żyć z chorobą. Z rakiem.

I może właśnie dlatego on jest taki prawdziwy.

A kiedy przyjdzie wiosna, trawa się zazieleni, drzewa okryją się liśćmi, a kwiaty zakwitną… wierzę, że on ożyje. Może zatańczy z panną pośrodku ogrodu, a może po prostu będą razem spacerować – cicho, spokojnie.

Tak jak ja – krok po kroku… mimo wszystko.

Na koniec zrobiłam sobie z nim zdjęcia w pracowni. Na pamiątkę tej drogi – trudnej, ale mojej.

Ps. Miałam tej rzeźby nie pokazywać, ale… trudno dyskutować z kimś tak upartym 😂

Pozdrawiam serdecznie, Iwona 🥰