Historia jednej ogrodowej damy

Opowieść o tym, jak dwa kołki stały się sztuką

Wszystko zaczęło się w 2014 roku. Zupełnie przypadkiem — z potrzeby chwili i odrobiny fantazji — stworzyłam coś, co na długo zapisało się w historii naszego ogrodu. Z dwóch zwyczajnych kołków, takich, jakie plączą się po działkach i podwórkach, powstała… ona. Ogrodowa dama, którą nazwałam „Nierozpoznawalną”. Dlaczego właśnie tak? Może dlatego, że każdego dnia mogła wyglądać zupełnie inaczej — trudna do zdefiniowania, tajemnicza, nieuchwytna… i bez głowy.

Przez ponad dziewięć lat była nieodłączną częścią ogrodowego krajobrazu. Nie tylko zdobiła przestrzeń — ona ją współtworzyła. Zmieniałam jej kreacje zgodnie z porami roku, nastrojem albo po prostu chwilową weną. Spódnice i suknie powstawały z tego, co rosło pod ręką: z traw, hortensji, ziół i kwiatów. Bywała zwiewna i lekka jak letnia łąka, innym razem ciężka od jesiennych barw. Potrafiła pachnieć miętą, dźwięczeć źdźbłami trawy i szeleścić liśćmi.

Każda stylizacja była dla mnie czymś więcej niż dekoracją — była małym aktem twórczym. Niekiedy pracowałam nad nią godzinami, próbując uchwycić coś ulotnego. W takich chwilach ogrodowa dama stawała się moją modelką, rzeźbą i płótnem jednocześnie. A potem… z wdziękiem pozowała do zdjęć.

Przez lata zebrało się ich naprawdę wiele. Każde to nie tylko zapis sezonowej sukni, lecz także emocji, pracy, uśmiechów i wspomnień. Goście ogrodu często przystawali zdumieni.

– Z czego zrobiona jest ta postać? – pytali.

A mnie zawsze bawiło, jak trudno było im uwierzyć, że u podstaw tej magicznej sylwetki leżą… dwa stare kołki.

Dziś „Nierozpoznawalnej” już nie ma. Czas zrobił swoje, a natura upomniała się o drewno. Pozostało jednak coś znacznie trwalszego — pamięć, obrazy i ciepło, które zostawiła w sercach tych, którzy ją widzieli.

A jeśli zastanawiacie się, jak wyglądałam podczas tych wszystkich sesji zdjęciowych z „Nierozpoznawalną”, zdradzę tylko tyle: byłam prawdopodobnie jedyną osobą, która potrafiła rozmawiać z kołkami i przekonywać je, by pozowały do zdjęć. Może mówiłam do nich tak długo, aż zaczynały się śmiać… a może tylko udawały, że rozumieją, żeby mnie nie przestraszyć.

Tak więc jeśli kiedyś zobaczycie kogoś prowadzącego poważną rozmowę z kawałkiem drewna na działce — to zapewne będę ja. Bo sztuka ogrodowa to nie tylko piękno, lecz także całkiem spora dawka… cudownie dziwacznej zabawy.

A jeśli w Waszym ogrodzie czeka właśnie jakiś niepozorny „początek” — kawałek drewna, stara donica, zapomniany zakątek — może warto dać mu szansę. Czasem najpiękniejsze historie rodzą się z rzeczy najprostszych.

Z serdecznymi pozdrowieniami, Iwona 🥰