Historie spod kapelusza 🎩

2 stycznia 2026 roku. Za oknem zima udaje, że jest groźna, a ja siedzę z albumem na kolanach i wpadam w kapeluszowy wir wspomnień. Przewracam kolejne strony i nagle dociera do mnie, że liczba kapeluszy, które wykonałam przez te wszystkie lata, dawno wymknęła się spod kontroli. Jest ich tyle, że nawet kalkulator odmówiłby współpracy😁

Każdy kapelusz ma swoją historię i, co tu dużo mówić, swoje pochodzenie botaniczne. Kapelusze z gałęzi brzozy były lekkie i jasne jak wiosenny poranek. Inne powstały z wierzby płaczącej, która chyba naprawdę płakała, gdy ją zaplatałam. Trafiła się nawet wierzba mandżurska — tak egzotyczna, że kapelusz sam chciał wyruszyć w podróż dookoła świata. A winobluszcz? Ten to dopiero był spryciarz — wił się, skręcał i miał własne zdanie na temat formy.

Tworzę nakrycia głowy o różnych kształtach i charakterach — od delikatnych, kwiatowych form, przez praktyczne czapki z daszkiem, eleganckie damskie kap okelusze, po klasyczne cylindry, toczki czy wesołe meloniki. Każdy z nich rodzi się z wyobraźni, materiału i odrobiny szaleństwa, czasem wplatając w siebie gałązki, kwiaty czy szyszki, które nadają mu wyjątkowy charakter.

To ja, Iwona, je tworzę, i chyba nie ma na świecie drugiej osoby, która wykonała tyle kapeluszy na potrzeby ogrodu, co ja. Każdy jest wyjątkowy, a razem tworzą mały świat mojej wyobraźni — ogród pełen form, kształtów i aromatów natury.

Czasami kapelusze dostawały dodatkowe ozdoby — suszone kwiaty i owoce dzikiej róży, drobne detale zebrane podczas spacerów. Każdy taki dodatek był jak cicha biżuteria natury, niekrzykliwa, a jednak pełna znaczeń.

Zanim jednak kapelusz mógł stać się dziełem sztuki, musiał dostać solidny szkielet. Najczęściej robiłam go z drutu — giętkiego, ale wiernego towarzysza mojej twórczości. Wyjątkiem był pierwszy kapelusz, którego stelaż powstał z siatki drucianej. Był ciężki, nieco toporny i zdecydowanie ambitny. Może nie najpiękniejszy, ale bardzo odważny.

A potem był ten jeden, zupełnie inny. Kapelusz z szyszek sosny. Bez stelaża. Bez planu. Szyszki łączyłam ze sobą drutem, jedna po drugiej, jakby same wiedziały, gdzie chcą się znaleźć. Pachniał lasem i ciszą. Był dowodem na to, że czasem konstrukcja nie potrzebuje ram, tylko cierpliwości.

Dla ciekawskich — krótka instrukcja, jak powstaje druciany stelaż:

Najpierw mierzę obwód głowy w miejscu, gdzie kapelusz ma się opierać. Z drutu formuję obręcz i zabezpieczam jej końce. Następnie tworzę większe koło, czyli rondo, i łączę je z obręczą pionowymi „żebrami”. Potem przychodzi czas na górę kapelusza — łuki, kopułę, kształt, który rodzi się gdzieś pomiędzy planem a intuicją. Na końcu wzmacniam całość dodatkowymi drucianymi podporami, bo kapelusz musi być gotowy na wiatr, zachwyty i codzienne przygody.

Kilka kapeluszy trafiło do moich znajomych i przyjaciół. Każdy z nich dostał nie tylko nakrycie głowy, ale też mały fragment mojej historii — i odrobinę brzozy, wierzby, dzikiej róży albo sosnowego lasu.

Tworząc kapelusz, czuję spokój, radość i przyjemne mrowienie w palcach, jakby ręce same wiedziały, co robić. Świat na chwilę zwalnia, a wszystko układa się dokładnie tak, jak powinno.

A kiedy album się zamyka, kapelusze wcale nie znikają — zostają w pamięci, w dłoniach i w małych chwilach, gdy zwykła gałązka nagle chce stać się kapeluszem.

Ciepłe pozdrowienia dla Czytelników. Niech wiatr sprzyja Waszym pomysłom, a codzienność układa się w piękne rondo dobrych chwil.

Iwona 🧑‍🌾 🎩