Kwiaty z gałęzi — piękno stworzone mimo wszystko

Kwiecień to dla mnie szczególny czas — moment, kiedy ogród budzi się do życia, a ja zaczynam powoli ozdabiać go moimi gałęziowymi dekoracjami. To taki rytuał, który daje mi spokój i poczucie ciągłości. W zeszłym roku pisałam Wam, że ogród nabierze cukierkowych barw — fioletów, różów, bieli… i właśnie ten plan zaczyna się spełniać.

W niedzielę pokazałam pierwsze prace z gałęzi wierzby — olbrzymie dzwonki, które delikatnie porusza wiatr. Dziś rano wbiłam w ziemię kolejne formy — wielkie jeżówki, wykonane z winobluszczu i wierzby. Materiałów miałam niewiele, więc musiałam improwizować, ale może właśnie dzięki temu każda z tych form ma w sobie coś wyjątkowego. Płatki kwiatów pomalowałam farbą w sprayu na różowo i fioletowo, żeby harmonijnie wpisały się w całą kompozycję.

Wiem, że te kwiaty są przeskalowane, wręcz nierealne — ale dokładnie taki był mój zamysł. W ciągu tygodnia dołączą do nich kolejne olbrzymie dzwonki oraz makówki z winobluszczu, które wykonałam własnoręcznie w ubiegłym roku. Nie są idealne — daleko im do perfekcji — ale dla mnie mają ogromną wartość. Zwłaszcza że moje dłonie wiele przeszły. Zostały zmiażdżone przez drewniany leżak ogrodowy, a leczenie onkologiczne dodatkowo uszkodziło nerwy. Dwa palce niemal mnie nie słuchają, a ból bywa trudny do zniesienia. Mimo to nie poddaję się — każdego dnia ćwiczę, walczę i tworzę dalej.

Nie mogę się już doczekać, aż zobaczę ogród w pełnej odsłonie — nie tylko kwiatowej. Wkrótce pojawią się w nim także rzeźby ludzkich rozmiarów, które kosztowały mnie wiele pracy i wysiłku. Czekam tylko, aż przyroda rozkwitnie nieco śmielej — w tym roku wszystko budzi się wolniej. Może ostatni ulewny deszcz przyspieszy ten proces.

Ostatnio milczałam, bo nie czułam się najlepiej. Po leczeniu onkologicznym zmagam się z wieloma skutkami ubocznymi. W marcu przeżyłam trudne chwile — pojawił się kolejny guzek w piersi. Na szczęście okazało się, że to nie zmiana nowotworowa, choć konieczny będzie ponowny zabieg. Mimo wszystko poczułam ogromną ulgę — jakby spadł mi z serca ciężki kamień. Każdy, kto przechodzi chorobę — nie tylko nowotworową — wie, ile kosztuje to nerwów, strachu i sił.

W takich momentach ogród staje się dla mnie czymś więcej niż przestrzenią — jest schronieniem, terapią i nadzieją.

Pozdrawiam Was serdecznie i ślę ciepłe myśli wszystkim moim czytelnikom.