Jak balet w telewizji zamienił się w baletnicę w ogrodzie

10 stycznia 2021 roku zapisał się w mojej pamięci na długo.

Siedziałam spokojnie na kanapie, oglądałam w telewizji balet i delektowałam się sztuką wysoką. Było lekko, elegancko i bardzo dostojnie. I wtedy stało się coś niebezpiecznego.

Do mojej głowy wpadł pomysł.

A gdyby tak zrobić baletnicę?

Od pomysłu do realizacji minęły jakieś dwie godziny 😂

Bo przecież po co się zastanawiać, skoro można działać od razu?

Na szczęście (albo nieszczęście) mam pracownię w domu, więc droga z kanapy do twórczego szaleństwa jest wyjątkowo krótka. W ekspresowym tempie pobiegłam sprawdzić, czy posiadam najważniejszy element całej operacji — drut wiązkowy. Ku mojemu zaskoczeniu było go tyle, że bez żadnych wyrzutów sumienia mogłam zacząć budowę baletnicy… w rozmiarze człowieka. Tak, pełnowymiarowej.

Budowa stelaża zajęła mi dwa dni. Oczywiście z niezbędnymi przerwami na śniadanie, obiad, kawę, kolację i kawę „bo się należy”. Łatwo nie było — baletnica to nie forma, która daje się ujarzmić bez walki. Ale że upór mam wpisany w charakter, odpuszczanie nie wchodziło w grę.

Gdy stelaż w końcu stanął na własnych nogach (co samo w sobie było sukcesem), zabrałam się za oplatanie go gałęziami ochy — od środka i od zewnątrz. 

Najważniejsze było solidne wzmocnienie nóg i stóp, bo cała ta eteryczna istota miała jednak dźwigać konkretny ciężar. Na wszelki wypadek dodałam więc dodatkowe pręty stalowe. Balet baletem, ale prawa fizyki są nieubłagane.

To była jedna z trudniejszych prac, jakie do tej pory wykonałam. 

Dobrze, że w tamtym czasie nikt mnie nie odwiedzał, bo w pracowni panował prawdziwy artystyczny kataklizm. Gałęzie wszędzie, druty wszędzie, bałagan totalny — twórczy chaos w pełnej krasie.

Największym dylematem okazała się… spódniczka.

Najpierw zrobiłam krótką, na stelażu, z dodatkiem juty. Baletnica nosiła ją bardzo krótko — spojrzałam i wiedziałam, że to absolutnie nie to. Po chwili była już historią.

Po dłuższym namyśle powstała delikatna spódniczka z kwiatów gipsówki ogrodowej. I wtedy wszystko wskoczyło na swoje miejsce. To była ta wersja.

Wiosną moja rzeźba baletnicy zdobiła już nasz ogród — lekka, subtelna i pełna gracji. Patrząc na nią, nikt nie domyśliłby się, ile drutu, kawy, uporu i kontrolowanego chaosu kosztowało jej powstanie.

Morał na koniec

Nigdy nie oglądaj baletu w telewizji, jeśli masz pracownię w domu, zapas drutu i skłonność do spontanicznych pomysłów.

Bo zanim zdążysz zmienić kanał — w ogrodzie może stanąć baletnica 🩰😂

Pozdrawiam serdecznie, Iwona 🧑‍🌾