Małe gałązki, wielkie historie

Czy można zamknąć miłość i wspomnienia w kilku splecionych gałązkach?

W moim ogrodzie wszystko zaczyna się od jednej małej gałązki i odrobiny wyobraźni…

Dzielę się z Wami kilkoma zdjęciami przedstawiającymi jedną z moich ogrodowych scenek. Może wyda się to komuś zabawne, ale już od dzieciństwa z wielką radością zbierałam kwiaty i tworzyłam z nich drobne dekoracje. Zawsze zachwycało mnie, jak z prostych darów natury można wyczarować coś pięknego i wyjątkowego. Ta miłość do kreowania świata została ze mną na całe życie, a na emeryturze rozkwitła jeszcze mocniej.

Dziś z ogromną czułością aranżuję w ogrodzie całe przestrzenie oraz większe rzeźby z gałęzi. To dla mnie nie tylko pasja, ale przede wszystkim chwile spokoju, wdzięczności i bliskości z naturą. Kiedy tworzę, świat wokół cichnie, a w sercu rodzi się harmonia.

Najczęściej wykorzystuję gałęzie wierzby, brzozy, olchy oraz winobluszczu. To z nich powstają postacie, które zamieszkują mój ogród, nadając mu bajkowy, pełen życia charakter. Każda z nich niesie w sobie małą historię – czasem opowiedzianą bez słów, jedynie samą obecnością.

Na fotografiach widać jedną z takich scen: przy stole i krzesłach stoi dama upleciona z witek, a obok niej klęczy ukochany. W jego dłoniach spoczywa czerwone serce z winobluszczu — symbol miłości, która jest ważniejsza niż wszystko inne i której nie trzeba tłumaczyć.Oczywiście nie wszystko jest idealne. Moje rzeźby nie grzeszą perfekcją, a gałązki nie zawsze układają się tak, jak sobie zaplanuję. Jednak właśnie w tej naturalności, prostocie i szczerości kryje się ich prawdziwe piękno.Na emeryturze szczególnie mocno czuje się, jak ważne jest posiadanie własnego azylu — czegoś, co daje radość i sprawia, że każdy dzień ma głęboki sens. Wiele osób w tym wieku odkrywa w sobie nowe talenty i z wielkim wzruszeniem patrzy, jak rodzi się pasja, która wcześniej czekała tylko na swoją kolej.

Sama z ogromnym podziwem patrzę na ludzi, którzy mają w życiu jakiś cel i hobby – nieważne jakie. Kiedy ktoś robi coś z sercem, wnosi do codzienności ciepło, światło i dobro. A to jest bezcenne.

Z czasem zrozumiałam, że nie chodzi o doskonałość, lecz o miłość do samego procesu tworzenia — o spokój w duszy, uśmiech i tę cichą radość, która zostaje na długo po skończonej pracy. Najpiękniejsze rzeczy rodzą się przecież wtedy, gdy powołujemy je do życia z miłości.

Pozdrawiam i serdeczności ślę 🥰🩷