Wielkanoc w naturalnym stylu – pisanki z gałązek i brzozowej kory

-

Czas pędzi niesamowicie — do Wielkanocy zostało już tylko 19 dni. To najwyższy moment, aby zacząć szukać wielkanocnych inspiracji. W tym roku nie planuję tworzyć nowych dekoracji, ponieważ wszystkie, które kiedyś zrobiłam, mam do dziś i wciąż pięknie zdobią mój dom oraz ogród. Pomyślałam jednak, że pokażę je ponownie — może kogoś zainspirują do samodzielnego wykonania własnych ozdób.


Moje pierwsze pisanki z drutu powstały w 2017 roku. Pamiętam, ile radości sprawiło mi ich tworzenie i jak z prostego materiału zaczęły powstawać delikatne, a zarazem trwałe dekoracje.
Największą pisankę wykonałam z gałązek derenia i wierzby. Ozdobiłam ją wyciętymi z kory brzozy elementami — zajączkami, ptakami oraz dekoracyjnymi esami-floresami — które przykleiłam klejem na gorąco. Dzięki temu całość zyskała naturalny, rustykalny charakter.



Zrobiłam także mniejsze jajka z gałązek wierzby płaczącej, sznurka oraz winobluszczu. Do niektórych z nich przykleiłam klejem na gorąco bazie.




Powstała również dekoracja w formie połowy skorupki jajka z derenia, w której umieściłam kurkę i małe kurczaczki. To jedna z tych ozdób, które zawsze wywołują uśmiech i wprowadzają prawdziwie wielkanocny nastrój.

A Wy — tworzycie własne dekoracje na Wielkanoc, czy stawiacie na gotowe ozdoby?

Pozdrawiam serdecznie, Iwona 🧑‍🌾 🩷 

Komentarze

  1. jotka17 mar 2026, 08:14:00

    Och, kochana istne cuda pokazujesz!
    W tym roku dekoracji nie robię, bo wyjeżdżam na całe święta, ale liczę, że tam gdzie zawitam będzie ich sporo!
    Wianek na drzwi taki jakie lubię!

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Choinka mimo wszystko

-
Obraz
Nadchodzące Święta Bożego Narodzenia są już drugimi, które przeżywam, wciąż zmagając się z chorobą nowotworową. Tym razem jest we mnie więcej spokoju — choć ciało nadal przypomina o wszystkim, co przeszło. Skutki chemioterapii, operacji, radioterapii oraz kolejnych wlewów Kadcyli wciąż dają o sobie znać. Są dni lepsze i gorsze, ale nauczyłam się z nimi żyć — krok po kroku, z większą uważnością na siebie. Mimo że często czuję się słaba, dziś udało mi się zrobić coś bardzo ważnego — ubrałam choinkę. Zrobiłam to tak wcześnie, bo wiem, że dzień przed Wigilią znów będę w drodze do szpitala w Zielonej Górze. To kolejny taki wyjazd, jeden z wielu na drodze, która nauczyła mnie planować wszystko inaczej niż kiedyś — z wyprzedzeniem, z pokorą i z myślą o własnych siłach. Prawdziwy, żywy świerk stanął w moim domu jak cichy znak, że święta przyjdą mimo wszystko — nawet jeśli ich przedsmak miesza się z zapachem szpitalnych korytarzy i zmęczeniem długiej drogi. Przez lata sama robiłam ś...
Czytaj więcej

2025: rok próby, miłości i siły

-
Obraz
Kilka słów o chorobie, ogrodzie i ludziach, którzy byli obok Rok 2025 zapisze się w moim życiu bardzo wyraźnie. To był czas próby – cichej, długiej i wyczerpującej. Czas, w którym życie bez pytania kazało mi zwolnić, a ja musiałam nauczyć się patrzeć na wszystko inaczej. Mój ogród… mój azyl, moja przestrzeń spokoju… chwilami nie wyglądał tak jak zawsze. Kalinę koralową zaatakowały mszyce, róże chorowały na plamistość. Patrzyłam na chore rośliny z ciężkim sercem, ale nie potrafiłam mieć do siebie pretensji. Zbyt często byłam w drodze do Zielonej Góry – na radioterapie, wlewy, kolejne badania. Zbyt często całe moje siły pochłaniało samo przetrwanie dnia. A jednak były w ogrodzie momenty, które wzruszały mnie do łez. Posadzona ukochana petunia Conchita Grande Pink odwdzięczyła się z nawiązką – zwisała długimi kaskadami jak kwiatowy wodospad, jakby chciała mi wszystko wynagrodzić. Każdego dnia patrzyłam na nią z niedowierzaniem i wdzięcznością. Podobnie było z moją ...
Czytaj więcej

🌾 Makówka z wierzby płaczącej — lekka jak koronka

-
Obraz
Wierzba płacząca ma dla mnie szczególne znaczenie — to roślina, która od zawsze przyciągała mnie swoją subtelnością i miękką linią. Jej giętkie, długie witki wydają się zapraszać do tworzenia czegoś pięknego i naturalnego. Dla mnie, ta wierzba jest jak symbol harmonii — delikatna, ale jednocześnie pełna siły, by zmieniać przestrzeń wokół siebie. Pewnego dnia, gdy z wnuczką bawiłyśmy się w ogrodzie, piłka potoczyła się w stronę wierzby, a ja, schylając się, by ją podnieść, nagle pomyślałam: "Co by było, gdybym mogła wykorzystać te cudowne gałęzie i stworzyć coś, co oddałoby ich naturalną urodę?" Tak narodził się pomysł na makówkę z wierzby płaczącej — lekką, pełną przestrzeni formę, która stała się moją wizją połączenia natury z rękodziełem. ✨ Krok 1: Koronkowa baza z drutu Zaczęłam od stworzenia delikatnej bazy z drutu, która miała stanowić szkielet całej makówki. Użyłam cienkiego drutu o grubości około 1 mm, który wygięłam w formę otwartej konstrukcji...
Czytaj więcej