Tam, gdzie mieszkają wróżki

Wczoraj odwiedziła mnie znajoma. Gdy tylko przekroczyła furtkę mojego maleńkiego ogrodu, zatrzymała się na chwilę i rozejrzała wokół z prawdziwym zachwytem. Przez dłuższy moment nie mogła wydobyć z siebie słowa. W końcu uśmiechnęła się i powiedziała cicho:

— Iwona… ja się tu czuję jak w zaczarowanym ogrodzie, w którym mieszkają wróżki i kwiaty większe od ludzi.

Patrzyła wokół z niedowierzaniem. Gdzie tylko spojrzała, dostrzegała coś niezwykłego — splątane pnącza tworzące fantazyjne kształty, gałęzie zamienione w dekoracje i rzeźby, które wyglądały, jakby miały za chwilę ożyć. Najbardziej zdumiało ją to, że wszystko, co widzi, powstało własnymi rękami — z prostych gałązek, wikliny i pnączy, które dla innych byłyby tylko zwykłym materiałem z ogrodu.

Nie mogła uwierzyć, że z takich niepozornych rzeczy można stworzyć ogromne rzeźby niemal ludzkich rozmiarów. Zachwycała się także kolorami ogrodu, choć tłumaczyłam jej, że to dopiero początek jego uroku. Powiedziałam, że prawdziwa magia zacznie się wtedy, gdy zakwitną różowe szałwie, pachnące lawendy i fioletowe dzwonki. A jeśli wiosenne chłody okażą się łaskawe, ogród ozdobią jeszcze wielkie, różowe hortensje — oczywiście pod warunkiem, że nie przestraszy ich zimna Zośka.

Słuchałam jej słów z ogromnym wzruszeniem. Dla mnie takie chwile są najpiękniejszą nagrodą. Bo kiedy ktoś potrafi dostrzec serce włożone w każdy zakątek ogrodu, wtedy nawet najmniejsza pochwała staje się prawdziwym miodem dla serca.

Pozdrawiam serdecznie, Iwona🩷