Gałęziowe opowieści Iwony

Mam na imię Iwona i od zawsze coś tworzę. Jednak prawdziwa pasja do rękodzieła rozkwitła we mnie dopiero po pięćdziesiątce. Teraz mogę realizować projekty, które kiedyś wydawały się niemożliwe, a każda moja praca, nawet najmniejsza, powstaje z serca i własnych rąk. Dlatego dzielę się nimi na blogu i Facebooku — z nadzieją, że wniosą trochę radości i inspiracji do czyjegoś dnia. Pewnego dnia, zupełnie niepostrzeżenie, w mojej wyobraźni pojawił się koń. Nie było fanfar ani tętentu kopyt — to była spokojna myśl, która przysiadła mi w głowie gdzieś pomiędzy kubkiem herbaty a spojrzeniem w ogród. I choć wyglądała niewinnie, bardzo szybko okazało się, że nie zamierza odejść, dopóki nie dostanie kształtu, nóg i… charakteru. Nie zastanawiałam się więc, czy powstanie, tylko jak duży się zrobi. Moją największą obawą nie było samo wykonanie, lecz to, czy zdołam wynieść go z pracowni, zanim urośnie do rozmiarów sugerujących potrzebę bramy garażowej. 😅 Wolałam uniknąć akcji pod hasłem ...

Nowy rok przynosi ciszę, świeżość i poczucie początku. Mój pierwszy wianek tego sezonu wyraża chyba wszystko w jednym spojrzeniu. Ogród spał pod śnieżną pierzyną, a ja czułam się tak, jak wyglądałam — spokojnie, naturalnie, w rytmie zimy (czyli trochę jak ja po trzech dniach świątecznych pierogów). Wianek wykonałam w połowie z suszonych kwiatów, a u jego dolnej krawędzi przywiązałam duże kokardki z białej jutowej wstążki. Biały złociszek z żółtymi środkami dodaje kompozycji ciepła, jakby słońce przebijało się przez styczniowe chmury… albo przynajmniej przez moje nie do końca rozgarnięte poranne myśli. Dmuszek, łąkowa maruna i ogrodowa gipsówka splatają się w subtelną całość tworząc wrażenie białej, zimowej łąki — w sam raz takiej, na której nawet zaspane wróble wyglądają elegancko. Podstawą był prosty słomiany krąg i drut florystyczny — naturalne materiały, które pozwoliły kwiatom opowiedzieć swoją historię. Ten wianek nie krzyczy, nie imponuje. Szeptem przypomi...

2 stycznia 2026 roku. Za oknem zima udaje, że jest groźna, a ja siedzę z albumem na kolanach i wpadam w kapeluszowy wir wspomnień. Przewracam kolejne strony i nagle dociera do mnie, że liczba kapeluszy, które wykonałam przez te wszystkie lata, dawno wymknęła się spod kontroli. Jest ich tyle, że nawet kalkulator odmówiłby współpracy😁 Każdy kapelusz ma swoją historię i, co tu dużo mówić, swoje pochodzenie botaniczne. Kapelusze z gałęzi brzozy były lekkie i jasne jak wiosenny poranek. Inne powstały z wierzby płaczącej, która chyba naprawdę płakała, gdy ją zaplatałam. Trafiła się nawet wierzba mandżurska — tak egzotyczna, że kapelusz sam chciał wyruszyć w podróż dookoła świata. A winobluszcz? Ten to dopiero był spryciarz — wił się, skręcał i miał własne zdanie na temat formy. Tworzę nakrycia głowy o różnych kształtach i charakterach — od delikatnych, kwiatowych form, przez praktyczne czapki z daszkiem, eleganckie dams...

Kilka słów o chorobie, ogrodzie i ludziach, którzy byli obok Rok 2025 zapisze się w moim życiu bardzo wyraźnie. To był czas próby – cichej, długiej i wyczerpującej. Czas, w którym życie bez pytania kazało mi zwolnić, a ja musiałam nauczyć się patrzeć na wszystko inaczej. Mój ogród… mój azyl, moja przestrzeń spokoju… chwilami nie wyglądał tak jak zawsze. Kalinę koralową zaatakowały mszyce, róże chorowały na plamistość. Patrzyłam na chore rośliny z ciężkim sercem, ale nie potrafiłam mieć do siebie pretensji. Zbyt często byłam w drodze do Zielonej Góry – na radioterapie, wlewy, kolejne badania. Zbyt często całe moje siły pochłaniało samo przetrwanie dnia. A jednak były w ogrodzie momenty, które wzruszały mnie do łez. Posadzona ukochana petunia Conchita Grande Pink odwdzięczyła się z nawiązką – zwisała długimi kaskadami jak kwiatowy wodospad, jakby chciała mi wszystko wynagrodzić. Każdego dnia patrzyłam na nią z niedowierzaniem i wdzięcznością. Podobnie było z moją ...

Nadchodzące Święta Bożego Narodzenia są już drugimi, które przeżywam, wciąż zmagając się z chorobą nowotworową. Tym razem jest we mnie więcej spokoju — choć ciało nadal przypomina o wszystkim, co przeszło. Skutki chemioterapii, operacji, radioterapii oraz kolejnych wlewów Kadcyli wciąż dają o sobie znać. Są dni lepsze i gorsze, ale nauczyłam się z nimi żyć — krok po kroku, z większą uważnością na siebie. Mimo że często czuję się słaba, dziś udało mi się zrobić coś bardzo ważnego — ubrałam choinkę. Zrobiłam to tak wcześnie, bo wiem, że dzień przed Wigilią znów będę w drodze do szpitala w Zielonej Górze. To kolejny taki wyjazd, jeden z wielu na drodze, która nauczyła mnie planować wszystko inaczej niż kiedyś — z wyprzedzeniem, z pokorą i z myślą o własnych siłach. Prawdziwy, żywy świerk stanął w moim domu jak cichy znak, że święta przyjdą mimo wszystko — nawet jeśli ich przedsmak miesza się z zapachem szpitalnych korytarzy i zmęczeniem długiej drogi. Przez lata sama robiłam ś...

Grudzień w tym roku przyszedł spokojnie — bez śniegu, bez mrozu i bez tego cichego skrzypienia pod butami, które zwykle kojarzę z zimą. Za oknem wciąż dominują kolory późnej jesieni, a mimo to, kiedy spojrzałam na kalendarz, poczułam znajome poruszenie. Do Bożego Narodzenia zostało już tylko 18 dni. Tak niewiele, a jednak wystarczająco, by coś we mnie zaczęło się budzić — ta delikatna, świąteczna radość, która przychodzi każdego roku, niezależnie od pogody. Odłożyłam kubek z herbatą i podeszłam do szafy w pokoju. Na najwyższej półce czekało na mnie pudło, które wyciągam zawsze o tej porze. Ciężkie, pełne ozdób, wspomnień, zapachów i drobnych historii, które dzieją się tylko wtedy, gdy tworzę coś własnymi rękami. Ostrożnie otworzyłam wieko i od razu poczułam znajomy zapach żywicy, suszonych pomarańczy i drewna. W środku leżały moje dekoracje z poprzednich lat, a tuż obok — dwa tegoroczne wianki z jutowej wstążki. Każdy z nich zrobiłam własnoręcznie. Dodałam do nich po dwa dr...