Gałęziowe opowieści Iwony

Ostatnio przyłapałam się na jednej myśli: ile ja właściwie zrobiłam kubków, filiżanek, dzbanków i pater do ogrodu? Kubki, talerze, dzbanki, patery… było tego tyle, że liczenie mogłoby się skończyć użyciem kalkulatora, a i on mógłby się poddać. Oczywiście – wszystko wykonane własnoręcznie. Najchętniej pracowałam z wierzbą płaczącą i winobluszczem, czyli z tym, co daje się wyginać i nie obraża się przy pierwszym skręcie. Z tych materiałów powstawały różne ogrodowe naczynia, a patery często dostawały „zadania specjalne” – trafiały na nie róże, owoce, dynie czy miechunka. Dzięki temu wyglądały nie tylko dekoracyjnie, ale i całkiem dostojnie. Patery to w ogóle osobny rozdział. Część zrobiłam z plastrów drewna, inne wyplotłam z winobluszczu. Wyszły solidne i praktyczne, a przy tym miały w sobie coś, co sprawiało, że od razu chciało się je obejrzeć z każdej strony. A kubki i filiżanki? Tu repertuar był szeroki...

10 stycznia 2021 roku zapisał się w mojej pamięci na długo. Siedziałam spokojnie na kanapie, oglądałam w telewizji balet i delektowałam się sztuką wysoką. Było lekko, elegancko i bardzo dostojnie. I wtedy stało się coś niebezpiecznego. Do mojej głowy wpadł pomysł. A gdyby tak zrobić baletnicę? Od pomysłu do realizacji minęły jakieś dwie godziny 😂 Bo przecież po co się zastanawiać, skoro można działać od razu? Na szczęście (albo nieszczęście) mam pracownię w domu, więc droga z kanapy do twórczego szaleństwa jest wyjątkowo krótka. W ekspresowym tempie pobiegłam sprawdzić, czy posiadam najważniejszy element całej operacji — drut wiązkowy. Ku mojemu zaskoczeniu było go tyle, że bez żadnych wyrzutów sumienia mogłam zacząć budowę baletnicy… w rozmiarze człowieka. Tak, pełnowymiarowej. Budowa stelaża zajęła mi dwa dni. Oczywiście z niezbędnymi przerwami na śniadanie, obiad, kawę, kolację i kawę „bo się należy”. Łatwo nie było — baletnica to nie forma, która daje się ujarzmić bez ...

Mam na imię Iwona i od zawsze coś tworzę. Jednak prawdziwa pasja do rękodzieła rozkwitła we mnie dopiero po pięćdziesiątce. Teraz mogę realizować projekty, które kiedyś wydawały się niemożliwe, a każda moja praca, nawet najmniejsza, powstaje z serca i własnych rąk. Dlatego dzielę się nimi na blogu i Facebooku — z nadzieją, że wniosą trochę radości i inspiracji do czyjegoś dnia. Pewnego dnia, zupełnie niepostrzeżenie, w mojej wyobraźni pojawił się koń. Nie było fanfar ani tętentu kopyt — to była spokojna myśl, która przysiadła mi w głowie gdzieś pomiędzy kubkiem herbaty a spojrzeniem w ogród. I choć wyglądała niewinnie, bardzo szybko okazało się, że nie zamierza odejść, dopóki nie dostanie kształtu, nóg i… charakteru. Nie zastanawiałam się więc, czy powstanie, tylko jak duży się zrobi. Moją największą obawą nie było samo wykonanie, lecz to, czy zdołam wynieść go z pracowni, zanim urośnie do rozmiarów sugerujących potrzebę bramy garażowej. 😅 Wolałam uniknąć akcji pod hasłem ...

Nowy rok przynosi ciszę, świeżość i poczucie początku. Mój pierwszy wianek tego sezonu wyraża chyba wszystko w jednym spojrzeniu. Ogród spał pod śnieżną pierzyną, a ja czułam się tak, jak wyglądałam — spokojnie, naturalnie, w rytmie zimy (czyli trochę jak ja po trzech dniach świątecznych pierogów). Wianek wykonałam w połowie z suszonych kwiatów, a u jego dolnej krawędzi przywiązałam duże kokardki z białej jutowej wstążki. Biały złociszek z żółtymi środkami dodaje kompozycji ciepła, jakby słońce przebijało się przez styczniowe chmury… albo przynajmniej przez moje nie do końca rozgarnięte poranne myśli. Dmuszek, łąkowa maruna i ogrodowa gipsówka splatają się w subtelną całość tworząc wrażenie białej, zimowej łąki — w sam raz takiej, na której nawet zaspane wróble wyglądają elegancko. Podstawą był prosty słomiany krąg i drut florystyczny — naturalne materiały, które pozwoliły kwiatom opowiedzieć swoją historię. Ten wianek nie krzyczy, nie imponuje. Szeptem przypomi...

2 stycznia 2026 roku. Za oknem zima udaje, że jest groźna, a ja siedzę z albumem na kolanach i wpadam w kapeluszowy wir wspomnień. Przewracam kolejne strony i nagle dociera do mnie, że liczba kapeluszy, które wykonałam przez te wszystkie lata, dawno wymknęła się spod kontroli. Jest ich tyle, że nawet kalkulator odmówiłby współpracy😁 Każdy kapelusz ma swoją historię i, co tu dużo mówić, swoje pochodzenie botaniczne. Kapelusze z gałęzi brzozy były lekkie i jasne jak wiosenny poranek. Inne powstały z wierzby płaczącej, która chyba naprawdę płakała, gdy ją zaplatałam. Trafiła się nawet wierzba mandżurska — tak egzotyczna, że kapelusz sam chciał wyruszyć w podróż dookoła świata. A winobluszcz? Ten to dopiero był spryciarz — wił się, skręcał i miał własne zdanie na temat formy. Tworzę nakrycia głowy o różnych kształtach i charakterach — od delikatnych, kwiatowych form, przez praktyczne czapki z daszkiem, eleganckie dams...