Gałęziowe opowieści Iwony

Ostatnio poczułam potrzebę stworzenia czegoś wyjątkowego — czegoś od serca. Dosłownie i w przenośni. Chciałam podziękować moim fanom za wsparcie, dobre słowa i obecność.  To nie miało być tylko rękodzieło, lecz opowieść zaklęta w kształcie. Dlatego powstał wianek... w formie serca. Bazą był drut o grubości około 3 mm — giętki, ale na tyle mocny, by utrzymać konstrukcję. Oplotłam go ręcznie ciętymi liśćmi pałki wodnej, którym nadałam delikatny, spiralny kształt. W środku umieściłam przecięte na pół makówki, jakby chciały odsłonić swoje wnętrze bez wstydu. Przykleiłam je na gorący klej, by dobrze się trzymały. Całość przeplotłam naturalnym lnem, który wnosi do kompozycji spokój i subtelną lekkość. Na dole serca, na drugich łodyżkach, umieściłam dwie makówki — niczym wskazówki zegara odmierzające czas. Ułożyły się tak, jakby miały swoją własną godzinę — tę najważniejszą. Symbolizują to, co minęło, i to, co dopiero nadejdzie. Czas przed chorobą, czas w jej cieni...

Wrzesień? Kalendarz może i mówi, że to już koniec lata, ale mój ogród zdecydowanie się z tym nie zgadza. Tu lato wciąż trwa – ciepłe, pachnące, kolorowe. Jakby czuło, że w tym roku potrzebuję go trochę dłużej. Że nie jestem jeszcze gotowa na pożegnania. Supertunie z serii VISTA wciąż koncertują – każdy płatek jak nuta w partyturze sierpniowego wspomnienia. A petunia Conchita? W tym sezonie postanowiła zostać gwiazdą. Jej pędy są tak długie, że lada moment będą machać przechodniom zza płotu. I bardzo dobrze – niech widzą, że tu się dzieje życie. Że tu się kwitnie. Pod pergolą – moja dawna huśtawka. Nieco zapomniana, nieco zarośnięta. Zamiast siedziska – kwiatowa altana. Różowe petunie, które powiesiłam wiosną, opanowały ją całkowicie. Nie ma gdzie usiąść, trudno nawet przejść… ale patrzeć można bez końca. Bo są takie chwile, gdy wystarczy tylko stać i chłonąć. Bez pośpiechu. Bez planu. Bez potrzeby czegokolwiek więcej. Codziennie doglądam moich kwiató...

Ponad rok temu, na początku lipca, usłyszałam słowo, które rozdziera duszę na strzępy. Rak. Pamiętam tamten moment, jakby czas się zatrzymał. Jakby wszystko ucichło. Jakby świat na chwilę przestał istnieć. A jednak… życie toczyło się dalej – choć już zupełnie inaczej. Nie da się przygotować na taką wiadomość. Nie da się jej oswoić. Ale można z nią żyć. Można walczyć. I można – mimo wszystko – odnaleźć w sobie siłę, o której wcześniej nie miało się pojęcia. Dziś jestem tu. Nadal. Silniejsza, spokojniejsza… choć nie było łatwo. Za mną rok pełen łez, niepewności, bólu – ale też rok, który pokazał mi, jak ogromna moc tkwi w nadziei, w ciepłym słowie, w obecności drugiego człowieka. Dziękuję Wam – za każdą wiadomość, dobre słowo, uśmiech, uścisk. Za to, że jesteście – i byliście, kiedy najbardziej Was potrzebowałam. Dziękuję też mojej pasji, która okazała się terapią – cichą, ale potężną. Kiedy dotykam ziemi, kiedy układam rośliny, świat wraca do równowagi. To coś więcej niż zajęcie – to re...

Kiedy lato powoli zbliża się do końca, a dni stają się delikatnie krótsze, w mojej pracowni budzi się szczególny czas. Wtedy to, jakby z czułością, sięgam po cienki drut wiązałkowy — ledwie milimetrowy, ale wystarczająco mocny, by tworzyć z niego coś wyjątkowego. Wśród drewna gałęzi brzozy, olchy, wierzby czy winobluszczu czuję jakby były to przyjaciele, którzy czekają na mnie, gotowi do wspólnego działania. Każda z tych gałęzi, każda nitka drutu opowiada swoją historię i ma swój wyjątkowy charakter. I tak zaczyna się proces, który z roku na rok, jak najpiękniejszy taniec, przynosi nowe pantofelki — stworzone z natury, pasji i wrażliwości. Zanim zacznę, wstrzymuję na chwilę oddech. Dotykam drutu, jeszcze prostego, nieformowanego, ale pełnego możliwości. Czuję, jak czeka na moją decyzję, gotowy by przyjąć kształt, który mu nadam. Gałązki brzozy, wierzby, a czasem winobluszczu leżą obok mnie, pełne świeżości, pachnące jeszcze letnim słońcem, jakby zapraszały do wspólnej pracy...

Gdyby ktoś zapytał, czy mam ogród – odpowiedziałabym, że mam. Ale gdyby zapytał, ile mam ogrodu na tym ogrodzie, to... zaczęłyby się schody. Na mojej skromnej 6-arowej działeczce – tej samej, na której stoi jeszcze dom, wiata i pewnie kilka zapomnianych grabek – rośnie sobie kilkanaście świerków, mnóstwo bylin i jeszcze kilka drzew. Tak, dobrze czytasz. Ja też czasem stoję z kubkiem kawy w ręku, patrzę na to wszystko i myślę: „To się naprawdę tutaj zmieściło?!” Z dekoracjami ogrodowymi nie przesadzam – uważam, że co za dużo, to… już przestaje wyglądać dobrze. Więc mam tyle ozdób, ile trzeba, żeby było ładnie, ale bez jarmarku bożonarodzeniowego w środku lata. Są za to rzeźby – moje własne, zrobione z gałęzi – czasem abstrakcyjne, czasem przypominające ludzi, zawsze trochę z innego świata. Część z nich czuwa wśród świerków, inne odpoczywają na stryszku nad pracownią. Tam też leżą moje niedokończone projekty – czekają cierpliwie na swój moment, aż znów poczuję ten impuls, któ...

Czasem najprostsze rzeczy powstają z największym trudem. Ten wianek nie jest idealny – ale jest cały mój. Stworzony z zachwytu, uporu i dłoni, które mimo wszystko wciąż chcą tworzyć. Kilka dni temu sąsiadka zapukała do moich drzwi, trzymając w rękach dużą torbę. W środku – strąki nasienne judaszowca, które o tej porze roku wspaniale dekorują jej ogród. Ich podłużne, skręcone formy od razu przyciągnęły mój wzrok. W jednej chwili wiedziałam, co z nimi zrobię – powstanie wianek. Do kompozycji postanowiłam dodać coś lekkiego i delikatnego – różowe kwiaty zawciągu pospolitego, który właśnie teraz kwitnie na pobliskiej łące. Co roku go zbieram i suszę, bo zawsze trafia do moich wianków i bukietów. Zaczęłam od słomianej bazy. Powoli, z uwagą, oplatałam ją drutem florystycznym, mocując bukieciki strąków i długie łodyżki zawciągu. Każdy element miał swoje miejsce – wszystko układało się naturalnie, jakby samo prowadziło dłonie. Praca była cicha, spokojna, niemal medytacyjna. Ale nie była łatwa....

Zdarzają się momenty, kiedy pomysł nie przychodzi z głowy, lecz z ciszy. Nie tej zwykłej, codziennej – ale głębokiej, jak poranna mgła, w której coś się ukrywa i jednocześnie odsłania. Nie planuję wtedy, nie szkicuję. Po prostu czuję, że czas coś stworzyć. Coś, co nie będzie tylko przedmiotem, ale śladem – obecności, wspomnienia, uczucia. Tak właśnie powstała suknia z brzozy – jedna z najpiękniejszych, a zarazem najtrudniejszych, jakie kiedykolwiek zrobiłam. Wszystko zaczęło się od stelaża. Zwykły drut wiązałkowy – szorstki, nieustępliwy. Formowałam go cierpliwie, centymetr po centymetrze, jakbym prowadziła rozmowę z czymś, co jeszcze nie miało kształtu, ale już miało duszę. Praca z drutem nie jest łagodna – po kilku godzinach mam dłonie brudne od rdzy, czasem pokaleczone, szorstkie od wysiłku. Ale to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie – to świadectwo, że jestem blisko tego, co tworzę. Że nie zostaję na powierzchni. Osobno powstawały kołnierz, mankiety, pas. Każdy miał swoją...