Gałęziowe opowieści Iwony

Opowieść o tym, jak rodzą się pomysły — czasem zupełnie nieplanowane Są takie chwile, gdy zwykły dzień w pracowni zamienia się w małą przygodę. Wystarczy jeden impuls, zapach, jeden liść… i nagle pojawia się pomysł, który nie daje spokoju. Tak właśnie powstała ta torebka — zielona, pachnąca łąką i wodą. Może niezbyt praktyczna, ale za to wyjątkowa. Siedząc wśród suszonych roślin, zauważyłam koronę z irysa wodnego, uplecioną jakiś czas temu. Miała w sobie coś dzikiego i spokojnego — jak zapach jeziora o świcie. Pomyślałam: a gdyby tak stworzyć torebkę? Miękką, roślinną, zieloną? Pomysł szybko zaczął żyć własnym życiem. Tylko… zabrakło mi liści irysa. Spojrzałam przez okno — przy oczku wodnym rosła szeleszcząca trzcina. „Przecież mogę użyć jej!” — pomyślałam. Zabrałam się do pracy. Stelaż z drutu owijałam liśćmi, jeden po drugim, aż torebka zaczęła nabierać kształtu. Na koniec dodałam coś, co nadało całości lekkości i ruchu — z przodu dodałam frędzle z pociętych liści pałki wodnej. Zwisa...

Wracałam właśnie ze sklepu, gdy mój wzrok przyciągnęły wysuszone kwiatostany dzikiej marchwi, kołyszące się leniwie na łące w popołudniowym słońcu. Ich koronki, delikatne i już nieco poszarzałe od letniego żaru, wyglądały jak zapomniane ozdoby z dawnych czasów. Bez większego zastanowienia zeszłam z drogi i zaczęłam je zbierać. Nim się obejrzałam, w rękach trzymałam już całkiem spory bukiet suszek. W drodze do domu przyszedł mi do głowy pomysł: a gdyby tak zrobić z tego wianek? Ta myśl, choć początkowo ulotna, zapuściła korzenie i nie dawała mi spokoju. Następnego dnia rano zabrałam się do pracy. Sięgnęłam po słomiany wianek, który cierpliwie czekał w szafce na swój moment. Z ogrodu przyniosłam pęczki białej gipsówki – lekkiej jak mgiełka. Małe bukieciki przywiązywałam do podstawy cienkim drutem florystycznym, aż cały wianek zapełnił się tą delikatną roślinnością. Potem sięgnęłam po farby. Różowy i fioletowy sprej powoli zmieniał oblicze kompozycji. Najpierw poma...

To opowiadanie powstało pół żartem, pół serio – z miłości do drewna, gałęzi i tych wszystkich stworzeń, które w nich mieszkają. Czasem śmiesznie, czasem wzruszająco – jak to w życiu bywa. Wszyscy dookoła wołają: „Ooo, mistrzyni dekoracji z gałęzi nadchodzi!” – a ja tylko się uśmiecham i udaję, że tak właśnie miało być. Ale niech mnie pień brzozy trzaśnie – czasem nawet ja nie wiem, co mi z tych gałęzi wyjdzie! Weźmy takiego… krokodyla. Miał być dumny, groźny, z ogonem jak z filmu przyrodniczego. A wyszedł? Hm… no cóż. Bardziej przypominał zamyślonego jamnika po przejściach. I jeszcze tych gałęzi zabrakło! Pysk miał jakby niezdecydowany – czy chce być gadzi, czy raczej psi. Mój krokodyl idealnie nadawałby się do bajki – tylko nikt nie wiedziałby, jak się nazywa. Albo pawie. W głowie – paw królewski! Rozłożysty, dumny, jak z pałacowego ogrodu. A wyszło… coś, co przypominało miotłę w depresji. Ech, brzoza brzozą, ale z pawiami trzeba ostrożnie. Teraz zr...

Ostatnio poczułam potrzebę stworzenia czegoś wyjątkowego — czegoś od serca. Dosłownie i w przenośni. Chciałam podziękować moim fanom za wsparcie, dobre słowa i obecność.  To nie miało być tylko rękodzieło, lecz opowieść zaklęta w kształcie. Dlatego powstał wianek... w formie serca. Bazą był drut o grubości około 3 mm — giętki, ale na tyle mocny, by utrzymać konstrukcję. Oplotłam go ręcznie ciętymi liśćmi pałki wodnej, którym nadałam delikatny, spiralny kształt. W środku umieściłam przecięte na pół makówki, jakby chciały odsłonić swoje wnętrze bez wstydu. Przykleiłam je na gorący klej, by dobrze się trzymały. Całość przeplotłam naturalnym lnem, który wnosi do kompozycji spokój i subtelną lekkość. Na dole serca, na drugich łodyżkach, umieściłam dwie makówki — niczym wskazówki zegara odmierzające czas. Ułożyły się tak, jakby miały swoją własną godzinę — tę najważniejszą. Symbolizują to, co minęło, i to, co dopiero nadejdzie. Czas przed chorobą, czas w jej cieni...

Wrzesień? Kalendarz może i mówi, że to już koniec lata, ale mój ogród zdecydowanie się z tym nie zgadza. Tu lato wciąż trwa – ciepłe, pachnące, kolorowe. Jakby czuło, że w tym roku potrzebuję go trochę dłużej. Że nie jestem jeszcze gotowa na pożegnania. Supertunie z serii VISTA wciąż koncertują – każdy płatek jak nuta w partyturze sierpniowego wspomnienia. A petunia Conchita? W tym sezonie postanowiła zostać gwiazdą. Jej pędy są tak długie, że lada moment będą machać przechodniom zza płotu. I bardzo dobrze – niech widzą, że tu się dzieje życie. Że tu się kwitnie. Pod pergolą – moja dawna huśtawka. Nieco zapomniana, nieco zarośnięta. Zamiast siedziska – kwiatowa altana. Różowe petunie, które powiesiłam wiosną, opanowały ją całkowicie. Nie ma gdzie usiąść, trudno nawet przejść… ale patrzeć można bez końca. Bo są takie chwile, gdy wystarczy tylko stać i chłonąć. Bez pośpiechu. Bez planu. Bez potrzeby czegokolwiek więcej. Codziennie doglądam moich kwiató...

Ponad rok temu, na początku lipca, usłyszałam słowo, które rozdziera duszę na strzępy. Rak. Pamiętam tamten moment, jakby czas się zatrzymał. Jakby wszystko ucichło. Jakby świat na chwilę przestał istnieć. A jednak… życie toczyło się dalej – choć już zupełnie inaczej. Nie da się przygotować na taką wiadomość. Nie da się jej oswoić. Ale można z nią żyć. Można walczyć. I można – mimo wszystko – odnaleźć w sobie siłę, o której wcześniej nie miało się pojęcia. Dziś jestem tu. Nadal. Silniejsza, spokojniejsza… choć nie było łatwo. Za mną rok pełen łez, niepewności, bólu – ale też rok, który pokazał mi, jak ogromna moc tkwi w nadziei, w ciepłym słowie, w obecności drugiego człowieka. Dziękuję Wam – za każdą wiadomość, dobre słowo, uśmiech, uścisk. Za to, że jesteście – i byliście, kiedy najbardziej Was potrzebowałam. Dziękuję też mojej pasji, która okazała się terapią – cichą, ale potężną. Kiedy dotykam ziemi, kiedy układam rośliny, świat wraca do równowagi. To coś więcej niż zajęcie – to re...

Kiedy lato powoli zbliża się do końca, a dni stają się delikatnie krótsze, w mojej pracowni budzi się szczególny czas. Wtedy to, jakby z czułością, sięgam po cienki drut wiązałkowy — ledwie milimetrowy, ale wystarczająco mocny, by tworzyć z niego coś wyjątkowego. Wśród drewna gałęzi brzozy, olchy, wierzby czy winobluszczu czuję jakby były to przyjaciele, którzy czekają na mnie, gotowi do wspólnego działania. Każda z tych gałęzi, każda nitka drutu opowiada swoją historię i ma swój wyjątkowy charakter. I tak zaczyna się proces, który z roku na rok, jak najpiękniejszy taniec, przynosi nowe pantofelki — stworzone z natury, pasji i wrażliwości. Zanim zacznę, wstrzymuję na chwilę oddech. Dotykam drutu, jeszcze prostego, nieformowanego, ale pełnego możliwości. Czuję, jak czeka na moją decyzję, gotowy by przyjąć kształt, który mu nadam. Gałązki brzozy, wierzby, a czasem winobluszczu leżą obok mnie, pełne świeżości, pachnące jeszcze letnim słońcem, jakby zapraszały do wspólnej pracy...